You never know the positive vibe I cherish

While resting in your divine arms

While sleeping under your breath.

You never know how my days are worthless

If I miss your desirous gestures

If my nights are not around you.

Learning something really tough and complex..

There are two options in front of you,

  1. Just ignore it and move on to the next. If it is also complex, repeat the process and end nowhere. 😉
  2. Try to eat every bit of it at a go itself, make yourself struggled with it and win over it. Nothing should be remained as unlearned on the very first go itself 😉

If you are choosing the first option, just quit reading the reaming part of the post.

If it is option two for you, no doubt that nothing will remain in your mind when it is time for use of the learned stuffs.

So definitely a third option should be there. So what is that third option for you..?

On the first day, when we are trying to read/learn something, we will be feeling as if a complete mess all over. Just go with that .. We have a tomorrow also.

Next day also, start from the scratch.. don’t you feel the opening of your third eye..?

Yes, after the reset (sound sleep over night), things are going to be much clearer as we already laid the foundation.

Resetting has got a great importance to make ourselves fresh.

Increase the days depending on the complexity or how fast you are learning. Do more and more exploration rather than limiting to the same old stuffs.. more and more browsing.

And no doubt that, things will be under control on the final day, if you are not ready to lose it in between. Now go back to your founding steps ..see.. it is not at all a mess now..

അമ്മമാര്‍ക്കു സമര്‍പ്പിച്ച കുറെ പോസ്റ്റുകള്‍ വായിച്ചു. എല്ലാം നല്ല ഒന്നാന്തരമായിട്ടുണ്ട്. ആ ഇമോഷന്‍സിനു പുറകിലെ ആത്മാര്‍ഥതയെ തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കുന്നു.

പക്ഷെ എനിക്കു മനസ്സിലാവാത്തതു രണ്ടു കാര്യമാണു.
ഒന്ന്- മദേഴ്സ് ഡെ യുടെ അന്നു മാത്രം ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹം..എന്തോ എനിക്കതു ദഹിക്കുന്നില്ല..

പിന്നെ, രണ്ടാമത്തെ കര്യം – വാക്കുകളിലൂടെ മാത്രം,  മതിയൊ ഈ ഇമോഷന്‍സ്, അതും ഇങ്ങനെ ഒരു ഡെ ഉള്ളതുകൊണ്ട്? സ്വന്തം അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി നമ്മള്‍ എന്താണു ചെയ്യുന്നത്? ഒരു നിമിഷം ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കു.

ഞാനടക്കമുള്ള ഈ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം പാസ്റ്റ് നെ എളുപ്പം വിസ്മരിക്കാന്‍ ശീലിച്ചിട്ടുള്ളവരാ.അതുകൊണ്ടാവും വളര്‍ത്തിവലുതാക്കിയ അമ്മയുടെ ചോരയും നീരും വറ്റി തീരുന്നതു കാണാതെ പോകുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ ചെറുപ്പത്തിന്‍റെ തിളപ്പില്‍ അമ്മയുടെ സ്നേഹം ‘അതവരുടെ കടമയല്ലേ’ എന്നു പറഞ്ഞൊഴിയാന്‍ കഴിയുന്നത്.

mother‘തന്‍റെ കൈ എല്ലായിടത്തുമെത്തണം, അല്ലെങ്കില്‍ കര്യങ്ങളൊന്നും ശരിയാവില്ല’ ഇങ്ങനെ അമ്മമാര്‍ ഇടക്കിടെ പറയാറുള്ളതു കേള്‍ക്കാറില്ലേ. പക്ഷേ, ഹൌസ് കീപ്പിങ് അമ്മമാര്‍ക്കു മാത്രം പറഞ്ഞിട്ടുള്ള വിഷയമൊന്നുമല്ലല്ലോ?
ആ പറച്ചിലില്‍ അവള്ക്കൊരു നിഗൂഢമായ ആനന്ദമുണ്ടായിരിക്കാം. എന്നിരുന്നാലും ഒരു കൈ തന്നു സഹായിക്കാന്‍ ആരുമില്ലല്ലോ എന്നു മനസ്സു തേങ്ങുന്നുമുണ്ടാവില്ലേ?

അമ്മയെ സഹായിക്കൂ, അമ്മയുടെ മനസ്സറിയൂ, അമ്മയെ സ്നേഹിക്കൂ..