Why do I work hard to achieve more? Why can’t I be content with what I have?

Why my planner is always packed? Why can’t I simply sit and take rest?

Why do I need to think about the meaning of life? Why can’t I forget all such madness?

I know we all live and die.. but “Why did it bloom, if it’s going to wither?” or was it to leave just some legacy?

“We are going to die, and that makes us the lucky ones. Most people are never going to die because they are never going to be born”– – Richard Dawkins

So immortality is not an answer to these questions. And death may not be the ultimate destination.

Maybe the answer lies in one’s own interpretations.

So either

Cherish every moments of life and Take a step back and laugh at yourself

or

Give up everything and be a monk..

 

Is it possible to have a grey stage between these two..?

ആത്മാവിനു മരണമുണ്ടോ?.. ദേഹവിയോഗശേഷം അതു എവിടെ പോകുന്നു?

ഒരു ദേഹം വെടിഞ്ഞു മറ്റൊരു ദേഹം സ്വീകരിക്കുമോ?

അതോ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ചുമ്മാ കറങ്ങി നടക്കുമോ? എങ്കില്‍ ഇവിടെ നിറയെ ആത്മാക്കളാകില്ലേ? അതായതു, മരിച്ചു മണ്‍മറഞ്ഞ എല്ലാ സസ്യ ജന്തുജാലങ്ങളുടേയും ആത്മാക്കള്‍ ചുറ്റിലുമുണ്ടെന്നൊ? ഞാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ എന്‍റെ ചുറ്റിലും എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ക്കതീതമായി വിലസിക്കുക്കയാണോ?

ഇനി അങ്ങനെ ഒരു ആത്മാവു തന്നെ ഇല്ല എന്നാണെങ്കിലോ?

ഉണ്ടെന്നു വിസ്വസിക്കാനാണു പലര്‍ക്കും ഇഷ്ടം (ഇഷ്ടമോ പേടിയോ എന്തോ ഒന്നു.)
എനിക്കു പേടിയില്ല. അങ്ങിനെ ഒന്നില്ല എന്ന് തീര്‍ത്തു പറയാന്‍ കഴിയാത്തിടത്തോളം ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണു ഇഷ്ടവും. വെറുമൊരു ഇഷ്ടം, സത്യം മറ്റൊന്നാകാമെന്നു മനസ്സു പറയുമ്പോളും.

ചിലപ്പോളങ്ങനെയാ, സത്യം തിരിച്ചറിയുവോളം നമ്മള്‍ ഓരോരോ വിശ്വാസങ്ങളെ താലോലിച്ചു കഴിയുന്നു.

Where our dead self goes after death?